कलियुगाच्या समाप्तीचा उच्चार करणारे श्री जगन्नाथाच्या भूमीवरील संकेत.

महान ऋषी, पंच सखा आणि अच्युतानंद दास यांनी रचना केली होती भविष्य मलिका निराकार भगवान जगन्नाथ यांनी सांगितल्याप्रमाणे. भविष्य मलिका मुख्यतः सामाजिक, भौतिक आणि भौगोलिक बदलांचा मोठ्या तपशीलात उल्लेख करते जे कलियुग (सध्याचे अंधकारमय युग) संपेल.  

धर्मग्रंथानुसार, भगवान जगन्नाथाची भूमी पृथ्वीवरील वैकुंठ (भगवान महाविष्णूचे निवासस्थान) (मर्त्य वैकुंठ) मानली जाते.  

एकदा का कलियुगाची ५००० वर्षे पूर्ण झाली की, भगवंताच्या इच्छेनुसार, नीलांचल क्षेत्रातून असे प्रसंग ऐकायला मिळतील जे भक्तांच्या मनातील सर्व शंका दूर करतील की या युगाचा अंत जवळ आला आहे, आणि परमेश्वराचा अवतार पृथ्वीवर जन्माला आला आहे.

कलियुगाच्या शेवटी सांगितलेल्या लक्षणांचे पालन केल्याने, भगवान कल्किचा अवतार पूर्णपणे ओळखला जाईल.

कडून खालील गद्य भावी मल्लिका, वरील तथ्ये स्पष्ट करतात:

"दिव्य सिंह अंके बाबू > सरबत बु,

छड़ि चका गलु बोली निश्चय जाणिबू 

नर बालुत रुपरे आम्भे जनिबू"

(गुप्त ज्ञान-अच्युतानाद दास)

ऋषी अच्युतानंद जी, या श्लोकात, दिव्या सिंग देव IV, वर्तमान शीर्षक असलेला गजपती महाराज आणि पुरीचा राजा याबद्दल बोलतात. इंद्रयुम्न राजाने ठरवलेल्या परंपरेनुसार, वेगवेगळ्या वेळी पुरीचे वेगवेगळे राजे, श्री जगन्नाथ क्षेत्र (क्षेत्र) चे प्रभारी होते.

गजपती महाराज दिव्य सिंग देव IV हे वर्तमान आहे आद्यसेवक (सेवक राजा-प्रथम आणि अग्रगण्य सेवक) भगवान जगन्नाथ. त्यात लिहिले आहे भावी मल्लिका, दिव्या सिंग देव जेव्हा पुरीचा राजा म्हणून राज्य करतील, तेव्हा कलियुगाची ५००० वर्षे उलटून गेली असतील.  

महान ऋषी अच्युतानंद दास यांनी उघड केले की दिव्या सिंग देव चतुर्थ कलियुगाच्या शेवटी, पुरीमध्ये राज्य करतील. त्यांच्या कारकिर्दीत भगवान जगन्नाथ अवतार घेतील कल्की अवतार. तो मानवी रूप धारण करेल आणि धर्माची (नीति) पुनर्स्थापना करण्यासाठी जन्म घेईल.

महापुरुष अच्युतानंद यांनी स्पष्ट केले अष्ट गुजरी:-

  "> पूर्व भानु अबा पश्चिमें जिब  अच्युत बच्चन आन नोहिब ।

  पर्वत शिखरे फुटिब अनेक  अच्युत बच्चन मिथ्या नन्हाइ।

   ठु ल सुन्यकु मु करिण आस  ठिके भानिले श्री अच्युत दास “

अर्थ:-

महापुरुष अच्युतानंद जी भक्तांच्या हृदयात भक्ती आणि श्रद्धा जागृत करण्यासाठी गर्जना करून मलिकेची शुद्धता आणि सत्यता घोषित करतात आणि म्हणतात की सूर्य पश्चिमेला उगवेल आणि पर्वताच्या शिखरावर कमळ फुलू शकेल. पण त्यांनी लिहिलेले भाषण किंवा शब्द कधीच चुकीचे सिद्ध होणार नाहीत.

 "दिव्य केशरी राजा होइब तेबे कलियुग > सरब

   चतुर्थ दिब्य सिंह थब से काले कलियुग थब"

अर्थ:-

महापुरुष अच्युतानंदांनी वरील ओळीत लिहिले आहे की जेव्हा चौथा 'दिव्यसिंह देव' श्रीक्षेत्रात राजा होईल, तेव्हा कलियुगाच्या आधी सत्ययुग सुरू होईल, पण सत्ययुगाचा प्रभाव तेथे राहणार नाही. पुन्हा एकदा महात्मा अच्युतानंदांनी याचे समर्थन केले बाजरीचा कंठा आणि महान जगन्नाथ दास जी, ज्यांनी माँ राधारानी (दुसऱ्या पंचसखा) च्या हास्यातून अवतार घेतला होता, त्यांनीही त्यात म्हटले आहे. बाजरीचा कंठा:

"पुरुषोत्तम देब राजांक ठारु, उनबीन्स राजा हेबे सेठारु, 

उनबीन्स राजा परे राजा नाही आओ, अकुली होईबे कुलकु बोहु "।  

अर्थ:-

वरील ओळींमध्ये, महापुरुष श्री जगन्नाथ दासजींनी लिहिले आहे की या जगन्नाथ प्रदेशाचे पहिले राजा श्री पुरुषोत्तम देव असतील. सर्वप्रथम, राजा श्री पुरुषोत्तमदेव यांच्यासह १९ राजे मंदिराच्या कारभाराची जबाबदारी सांभाळतील. सध्या मलिका यांचे म्हणणे खरे ठरले आहे आणि श्री दिव्यासिंग देव हे 19 वे राजा म्हणून जबाबदारी पार पाडत आहेत त्याचवेळी महापुरुष जगन्नाथ दास यांनी लिहिले आहे की 19 वे राजा श्री दिव्या सिंह देव आहेत आणि त्यांना मुलगा नाही.

आज परमेश्वराचे भक्त मलिकेचे म्हणणे मानून पुरावे मिळवत आहेत. 600 वर्षांनंतर महापुरुषांनी जे लिहिले ते प्रत्यक्षात आले. त्यामुळे कलियुग संपले असून धर्मसंस्थापनेचे कार्य चालू आहे.

महापुरुष अच्युतानंद यांनी रचना केली आहे भविष्य मलिका:

"चुलरु पथर जेबे ख़सिब सूत,

ख़सिले अंला बेढ़ा रु हेब ए कलि हत।" 

अर्थ:-

पुन्हा जगन्नाथच्या क्षेत्रावर लक्ष केंद्रित करून, द भविष्य मलिका ग्रंथ हे भक्तांना कळवण्यासाठी महापुरुष अच्युतानंद दास जी यांनी रचले आहे की जेव्हा श्री जगन्नाथ धामच्या मुख्य मंदिरातून दगड पडेल तेव्हा आपल्याला कळेल की कलियुगाचा अंत झाला आहे, आणि महापुरुषाचे हे शब्दही खरे ठरले.

> दुसऱ्या दिवशी १६.६.१९९० रोजी श्रीमंदिराच्या आमला बेड्यातून एक दगड पडला आणि त्याची चौकशी करण्यासाठी केंद्रीय अर्थसंकल्प विभागाने एक समिती नेमली होती, पण आजपर्यंत शास्त्रज्ञांना हे कळू शकले नाही की एवढा मोठा दगड (१ टनापेक्षा जास्त) कुठून आला आणि तो कसा पडला? शास्त्रज्ञांसाठी ही एक आश्चर्यकारक घटना आहे. सर्व महात्म्यांचे आणि ऋषींचे म्हणणे खरे ठरले आहे, आणि भक्तांना सावध करण्यासाठी, कलियुगाच्या समाप्तीचा पुरावा आमला बेड्यावरून दगड पडण्याने आधीच दिसून येतो.

महापुरुष अच्युतानंद यांनी त्यांच्यामध्ये उल्लेख केला आहे भविष्य मलिका ग्रंथ, गरुडसंवादात एके दिवशी प्रभूचे मुख्य भक्त विनता नंदन गरुड यांनी महाप्रभूंना विचारले की "भगवान, तुम्ही चारही युगात अवतार घेतलात आणि कलियुगाच्या शेवटी तुम्ही अवतार घ्याल. कल्की.

जे चार युगांचे भक्त आणि देव यांचे मिलन असेल. जेव्हा तू निलाचल सोडशील तेव्हा दारू ब्रह्मातून साकार ब्रह्म हो, नश्वर वैकुंठातून भक्तांना कोणती चिन्हे दिसतील, ज्यामुळे भक्तांचा विश्वास बसेल की तुझी वेळ आली आहे. कल्की अवतार आणि मलिकेचे अनुसरण करा आणि तुमचे आशीर्वाद घ्या?"

महापुरुष अच्युतानंद यांनी लिहिले आहे भविष्य मलिका:

"बड़ > उलट > कु आपण जेबे तेज्या करिबे, 

> कि > कि > संकेत पाहिले मनाने प्रत्ये होईबे ।"

अर्थ:-

जेव्हा भगवान निलांचल सोडतात, तेव्हा भक्तांना ते पाहूनच विश्वास बसेल असा संकेत मिळेल. तेव्हा भगवान श्रीकृष्ण म्हणत आहेत:

"गुरुड़ मुखकु चाँहिण कहुचंति  अच्युत, 

> क्षेत्र रे रहिबे अनंत बिमला लोकनाथ।" 

अर्थ:-

भगवान गरुडाला म्हणत आहेत, "जेव्हा मी निलांचल सोडेन, तेव्हा माझा मोठा भाऊ बलराम निलांचल प्रदेशाचा कारभार सांभाळेल आणि निलांचल प्रदेशाचा क्षेत्रधिश्वर होईल, शक्तीस्वरूपिणी मां विमला आणि लोकनाथ महाप्रभू त्या वेळी त्या प्रदेशात असतील, पण मी मानव अवतार घेईन."

> मग गरुडाने विचारले की भक्ताला मलिका वाचून समजेल की तुम्ही नीलाचल सोडले आहे असे पहिले चिन्ह काय असेल? पुन्हा महापुरुष अच्युतानंदांनी वर्णन केले आहे:

"> उलट रु निवडा छाड़िब, चक्र बक्र होइब,

महालिआ होइ भारत अंक कटाउ थब।"

अर्थ:-

श्री जगन्नाथाच्या मुख्य मंदिराच्या चुन्याच्या लेपातून काहीतरी बाहेर पडल्यावर श्री जगन्नाथाचे नीलचक्र किंचित वाकडी होईल आणि त्या वेळी भारताची आर्थिक स्थिती चांगली नसेल.

वरील ओळीवरून कळते: जेव्हा जगन्नाथ मंदिरातून चुना आला, त्यावेळचे पंतप्रधान डॉ. चंद्रशेखर होते आणि 3000 टन सोने गहाण ठेवून भारताने पैशाची कमतरता भरून काढली आणि त्यानंतर हेज इकॉनॉमी लागू करून भारताने आपली आर्थिक स्थिती सुधारली.

वरील ओळ मलिका महापुरुष अच्युतानंद जी 600 वर्षांपूर्वी म्हणाले होते की जगन्नाथ मंदिरातून चुना येईल तेव्हा भारताची आर्थिक स्थिती चांगली राहणार नाही हे सिद्ध होते आणि आज ते सिद्ध झाले आहे. महाप्रभू श्री कृष्ण दुसऱ्या चिन्हाबद्दल सांगतात:

"बड़ देउल रु पथर जेबे ख़सिब > पुण्य,

गृध्र पक्षी जे बस अरुण र स्तम्भेण।"

या ओळींचा अर्थ असा आहे की जेव्हा आमला बेड्यावरून दगड पडेल, तेव्हा अरुण स्तंभावर (अरुण स्तंभ) गरुड किंवा गिधाड बसेल. यावरून आपण समजू शकतो की, आवळा बेड्यावरून दगड पडला, त्यावेळी अरुण स्तंभावर गिधाड पक्षीही बसले होते.

यांच्या लेखनातूनही हे सिद्ध झाले आहे मलिका आपल्या शास्त्रीय परंपरेनुसार (शास्त्रीय धारा) जर गिधाड पक्षी घरावर बसला तर त्या घरात राहणाऱ्या लोकांसाठी ते अशुभ मानले जाते. तसेच श्री जगन्नाथ मंदिराच्या अरुण स्तंभावर गिधाड पक्ष्याचे दर्शन होणे हे संपूर्ण मानवजातीसाठी मोठ्या धोक्याचे लक्षण आहे. हे कलियुगाच्या समाप्तीचे आणि धर्म स्थापनेचे पहिले लक्षण मानले जाते. तेव्हा महापुरुष अच्युतानंदांनी भक्त शिरोमणी गरुडाचे सांत्वन केले:-

"एही > संकेत कु जानिथा हेतु मति की नेई,

तोर  मोर भेट होइब मध्य स्थल > रे जाई." 

अर्थ:-

वरील श्लोकात गरुड विचारतो, "प्रभु, जेव्हा तुम्ही खाली उतरता. कल्की, मी तुम्हाला कुठे भेटू शकतो"? याशिवाय मी तुमचे दर्शन कसे मिळवू आणि तुमच्या सेवेत स्वतःला कसे समर्पित करू?

महाप्रभूंनी उत्तर दिले: "गरुडा, मी तुला तिथे भेटेन जिथे ब्रह्मदेवाचा शुभ स्तंभ आहे, जो पृथ्वीचा सूर्य स्तंभ आहे असे मानले जाते आणि ज्याला बिरजा क्षेत्र किंवा गुप्त संबळ म्हणतात."

त्याला केंद्र म्हणतात. महापुरुष अच्युतानंदजींनी हरिअर्जुन चौतिसामध्ये कलियुगाच्या समाप्तीचा उल्लेख केला आहे आणि श्रीमंदिरात जन्मलेल्या इतर लक्षणांबद्दल सांगितले आहे. भगवान कल्कि.

"नीलाचल छड़ी आम्भे जिबु जेतेबेले साठी रत्न चांदुआ अग्नि सेते बेले 

निशा काले > मंदिररु चोरी हेब हेले, बड़ >लुमोहर ख़सिब दगड,

बस जे गृध्र पक्षी अरुण स्तम्भर।> सांगा रे बक्र हेब नीलचक्र मोर." 

अर्थ:-

महापुरुष अच्युतानंद जी हे स्पष्टपणे सिद्ध करत आहेत - भगवंत म्हणतात की "मी जर नीलाचल सोडले तर माझ्या रत्नजडित सिंहासनावरील रत्नजडित चंदवाला प्रथम आग लागेल आणि माझ्या श्री मंदिराच्या अर्ध्या परिसराला आग लागेल." रात्री चोरी होईल. दैत्यांकडून दगड पडतील. बाटस (वादळ) मुळे नीलचक्र वाकडी होईल.

माझ्या अरुणस्तंभावर गिधाड पक्षी बसेल.” या सर्व गोष्टी श्रीमंदिरातील श्री जगन्नाथ क्षेत्रामध्ये घडल्या असून मलिकेचे म्हणणे पूर्णपणे खरे ठरले आहे. यावरून कलियुगाच्या अधोगतीचीही माहिती मिळाली आहे.

नंतर च्या दुसऱ्या अध्यायात कलियुग गीता, महापुरुष अच्युतानंद श्री जगन्नाथाच्या क्षेत्रातील विशेष लक्षणांची माहिती देतात.

 

"मुंहि नीलाचल छड़ी जिबि हो अर्जुन, मोहर भंडार घरे थब जेते धन। 

तांहिरे कलंकी साठी जिब क्षय होइ, मोहर सेवक माने बारे न थाई"।  

अर्थ:-

अर्जुनाने भगवान श्रीकृष्णाला विचारले, "तुम्ही नीलांचल सोडले तर श्रीक्षेत्रातून कोणती चिन्हे दिसतील, कृपया त्याबद्दल मला सांगा".

भगवान कृष्णाने उत्तर दिले, "अर्जुना, मी निलांचल सोडल्यावर माझ्या मंदिराच्या आवारात असलेले भांडार यापुढे प्रसिद्ध राहणार नाही, याचा अर्थ खजिना म्हणजेच भांडाराची संपत्ती नष्ट होईल आणि धर्माचे पालन होणार नाही." स्टोअर हाऊस पुन्हा पैशाने रिकामे होईल.

अच्युतानंदांनी दुसऱ्या अध्यायात वर्णन केल्याप्रमाणे कलियुग गीता:

"खूप आपण कर अर्जिबि धन, तंहिरे ताहांक दुःख नोहिब मोचन ।

खाइबाकु नमिलीब > किछि न अन्टिब, मोहर बड़पण्डान्कु > अन्न न मिलिब ।

मोहर बड़ >>लु ख़सिब दगड, श्रीक्षेत्र राजन मोर नसेबि पायर 

> राज्य जिब नाना दुःख पाइबा > टी सेइ,  तांकू > मान्य न करिब अन्य > राजा काही." 

अर्थ:-

मी जेव्हा निलांचल सोडतो तेव्हा कलियुग संपेल. मी श्रीक्षेत्र सोडताच माझ्या भागात खूप अन्याय होईल. मुख्य सेवक स्वतःची देखभाल देखील करू शकणार नाही. असे अनेक बदल श्री मंदिरात होणार आहेत.

महापुरुष अच्युतानंद जगन्नाथ प्रदेशातील आणखी एका चिन्हाचा उल्लेख करतात. मलिका:

"पेजनला फुटी तोर पडिब बिजुली, 

से जुगे जिब की > प्रभु नीलांचल छड़ी ।"

अर्थ:-

जेव्हा जगन्नाथाच्या स्वयंपाकघरात वीज पडेल, तेव्हा कलियुग संपेल आणि श्री जगन्नाथ नीलांचल सोडून मानवरूपात अवतरतील. पूर्वी जगन्नाथाच्या स्वयंपाकघरात वीज पडली होती आणि त्याचा पुरावा यापूर्वीच देण्यात आला आहे.

यावरून असे गृहीत धरता येईल की श्री जगन्नाथ जी नीलांचल सोडून मानवी देहात अवतरले आहेत.

पुन्हा महापुरुष अच्युतानंद जगन्नाथ प्रदेशातील आणखी एका चिन्हाचे वर्णन करतात. ग्रंथ चौषथी पाताळ, श्री कल्पवताचा महिमा आणि श्री कल्पवताचा क्षय, कलियुगाचा अंत आणि भगवान श्री जगन्नाथ नीलांचल सोडून मानवी देहात अवतरले याचा दाखला देत.

"से बट > मुरे अर्जुन जेहु बस दंडे, मृत्यू > वेळी न पडिब यम राजर दंडे । 

से बट मोहर बिग्रह जंहु हेले आघात, > मोते बड़ बाधा लागाई सुण मघबासूत।

से बट रु खंडे बकल जेहु देब छड़ाई, मोहर चर्म छडाइला परि ज्ञान हुअइ।"

अर्थ:-

श्री मंदिरातील कल्पवत हे देवतेसारखे आहे. कल्पवताची तुलना देवाच्या शरीराशी केली आहे. कल्पवतापासून लहानसा तुकडाही तुटला तर देवाच्या शरीराला खूप त्रास होतो.

त्यामुळे आज कल्पवतची फांदी पुन्हा पुन्हा तुटत आहे हा विचार करण्यासारखा आहे. म्हणजे महापुरुषांच्या लिखाणानुसार कल्पवताची फांदी तुटली तर देव नीलांचल सोडून मानवी रूप धारण करतील.

महापुरुष अच्युतानंद यांनी या विषयावर लिहिले आहे. असे वर्णन केले आहे की:-

"कल्पबट >घात हेब जेतेबेले नीलाचल छड़ी जिबे मदन गोपाले.

कल्पबट शाखा छिड़ि पडिब से काले, नाना अकर्म मान हेब क्षेत्रबरे.

रुद्र ठारु उनविश पर्यन्त सेठारे, स्थापना होईबे > मोर सेवादी भाबरे।

बड़ > देउरे मुं नरहिबी बीर, बाहार होइबि वरून नर तुझी" 

अर्थ:-

> महापुरुष अच्युतानंदजींनी वरील ओळींमध्ये नमूद केले आहे की, जेव्हा कल्पवत शाखा तुटते तेव्हा खूप अन्याय, अनैतिकता, अनुशासनहीनता आणि अराजकता पसरेल. जेव्हा भगवान कल्की 11 ते 19 वर्षांचे असतील, तेव्हा सरकारकडून श्री मंदिराची काळजी घेण्यासाठी नवीन नोकरांची नियुक्ती केली जाईल. एयावेळी मानवाचे अत्याचार पाहून भगवान श्री जगन्नाथ मंदिर सोडून मानवी देहात अवतार घेतील. मलिकाचे शब्द आज खरे ठरले आहेत.

पुन्हा महात्मा अच्युतानंद या परिस्थितीचे वर्णन करतात की: -

"बड़ >>लु मोहर दगड ख़सिब, गृध्र पक्षी नील चक्र उपरे बसिब. 

दिन दिन चालुरे मु न होइबि > दृश्य, भोग सबु पोता हेब > जान पाण्डु शिष्य। 

> समुद्र जुआर माड़ी आसीब जवळचे, रक्ष्या नकरिबे काही प्राणींकु संकटे."

अर्थ:-

जेव्हा गिधाड पक्षी नीलचक्रावर बसतात. श्री जगन्नाथाच्या श्री मंदिरातून वारंवार दगड पडतात. त्यावेळी महाप्रसादाच्या प्रसादात महाप्रभू जगन्नाथ दर्शन देणार नाहीत. अनेक वेळा महाप्रसाद मातीखाली गाडला जाईल.

श्री जगन्नाथजींच्या मंदिराच्या परंपरेनुसार, जेव्हा भगवान जगन्नाथांना महाप्रसाद दिला जातो, तेव्हा श्री जगन्नाथजी महाप्रसाद देणाऱ्या मुख्य पुजाऱ्याला दर्शन देतात यावरून याचा अंदाज लावता येतो.

परंतु महापुरुष अच्युतानंदांच्या इशाऱ्यानुसार, जेव्हा गिधाड पक्षी किंवा गरुड पक्षी नीलचक्रावर बसेल, त्या वेळी भगवानच्या श्री मंदिरातून दगड पडेल आणि महाप्रसाद अर्पण विधीत जगन्नाथ महाप्रभू दिसणार नाहीत. आणि यावेळी महाप्रभूंचा महाप्रसाद मातीत गाडला जाईल.

असा इशारा महापुरुष अच्युतानंद यांनी यावेळी दिला. समुद्र जमिनीपासून खूप वर येईल आणि पृथ्वीला पूर येईल. जे आज पृथ्वीवर दिसत आहे. आणि हे चिन्ह जगन्नाथ प्रदेशात सापडले आहे, आणि त्यानंतर मोठा विनाश होणार आहे. म्हणूनच तो एक महान व्यक्ती असल्यामुळे लोकांना बदलण्यासाठी प्रेरित (प्रेरित) केले आहे.

महापुरुषांनी या संदर्भात पुन्हा वर्णन केले आहे:-

"श्री धामरु > एक बड़ > पाषाण ख़सिब, दिबसरे उलूक तार > उपरे बसिब. 

> मो भुबने उल्कापात हेब घन घन, जेउ > सबु > अटे बाबू अमंगल > चिन्ह."      

अर्थ:-

महापुरुष म्हणाले की श्री जगन्नाथाच्या मुख्य मंदिरातून एक मोठा दगड पडेल. दिवसा दगडावर घुबड बसायचे. आणि या दोन्ही चिन्हे आधीच मंदिरात घडल्या आहेत. आणि श्री जगन्नाथ क्षेत्रामध्ये भविष्यात पुन्हा पुन्हा उल्का पडतील, हे आपल्याला महापुरुषांनी रचलेल्या अनेक ग्रंथांतून कळते.

"जय जगन्नाथ"